Narrow your search

Library

Hogeschool West-Vlaanderen (7)


Resource type

object (7)


Language

Dutch (7)


Year
From To Submit

2007 (4)

2006 (2)

2005 (1)

Listing 1 - 7 of 7
Sort by

Object
Wie krijgt de nieuwe lever?
Year: 2005

Loading...
Export citation

Choose an application

Bookmark

Abstract

Organen blijven een zeldzaam goed, al kennen we in Belgi, net zoals in Groot-Brittanni, de wet van stilzwijgende toestemming. Deze reportage gaat over de onmogelijke keuzes die dokters op transplantatiediensten moeten maken. Wie krijgt de lever? Wie krijgt het leven? Het aantal leverpatinten neemt jaarlijks toe, het aantal beschikbare levers volgt helaas niet in de pas. De wachtlijsten worden dus steeds langer. Zoals in de bakker wacht je op je beurt, tenzij er een dringend geval bijkomt dat voorrang krijgt. De rest moet dan wat langer wachten. Bij de bakker is zoiets niet onoverkomelijk, maar voor deze rij wachtenden kan elk uitstel dodelijk zijn. Aan de toog verkopen ze geen brood, maar leven. Dokters moeten de weinige levers die beschikbaar zijn dus zo goed mogelijk besteden. Ze maken noodgedwongen hartverscheurende keuzes. Welke patint heeft de beste kansen op overleven? Kinderen krijgen niet noodzakelijk voorrang. Daarbovenop moet naast de fysieke staat van de patint soms ook De mentale in rekening gebracht worden. Er kunnen ook patinten bij zijn die zelfmoord probeerden te plegen. Sommige mensen die zelfmoord plegen doen dat met een overdosis pillen, paracetamol bijvoorbeeld, een pijnstiller. Als je dood wil zal het wel het laatste van je zorgen zijn, maar producten als paracetamol vernietigen de lever. Als ze hun zelfmoordpoging dus overleven kan dat enkel met een nieuwe lever. De dokters moeten dan afwegen of die patint voorrang krijgt op andere dringende gevallen. Wilde de patint echt sterven? In de reportage volgen we een geval, dat van John Vickers. Dokters hebben 24 uur om te beslissen of hij in aanmerking komt voor een prioritaire transplantatie. Op basis van zijn verleden proberen ze zijn toekomst te voorspellen. De dokters willen kost wat kost vermijden dat hun patint zich daarna weer van het leven berooft. Zijn zelfmoord zou dan tegelijkertijd een moord kunnen zijn op een andere patint van de wachtlijst.De wachtlijst heeft haar naam niet gestolen. Patinten wachten letterlijk, soms jarenlang, op dat ene telefoontje dat alles zal veranderen. Dat kan elk moment van elke dag komen. De reportage volgt enkele patinten voor en na dat lange wachten en de dokters bij de moeilijke beslissingen die ze steeds weer moeten maken. John Vickers kreeg een nieuwe lever, maar namen ze de juiste beslissing?


Object
If we knew : als we hadden geweten ...
Year: 2007 Publisher: S.l. : s.n.,

Loading...
Export citation

Choose an application

Bookmark

Abstract

Documentaire van Petra Lataster-Czisch en Peter Lataster over de dilemma's en ethische kwesties waarmee kindergeneeskundigen vaak te maken krijgen. Hoewel de artsen zich volledig toewijden aan het welzijn van pasgeborenen, leiden sommige situaties tot een gevoel van onmacht en is er kritiek van buitenlandse relgieuze groeperingen.


Object
Van leven ga je dood
Year: 2007

Loading...
Export citation

Choose an application

Bookmark

Abstract

De documentairemaker volgde vier maanden lang, zonder restricties, de artsen van de Intensive Care van het Erasmus Medisch Centrum in Rotterdam. Wie zijn deze artsen? Hoe denken ze? Hoever gaan ze voor een patint? En... zijn ze echt zo arrogant en bot als wordt beweerd? Artsen die tussen de bedrijven door moeten kiezen tussen leven en dood. 'Niemand gaat hier zonder toestemming dood.' Hij mocht het hele proces vastleggen, van opname tot einde behandeling, soms tot en met de dood van een patint. Zo legt de camera bijvoorbeeld vast hoe een mondige familie in verzet komt als een intensivist - tegen hun zin - de "stekker eruit wil trekken" en met man en macht probeert te verhinderen dat de behandeling van hun vader en opa wordt gestaakt of de moeilijkheden rond donatie als een stervende patint net niet hersendood en niet niet natuurlijk dood is. 'Dokter, zou het overlijden wat bespoedigd kunnen worden?Het lukt artsen steeds beter om mensen niet dood te laten gaan bij een ernstige ziekte Of na een zwaar ongeval. Er zijn steeds meer kennis, medicijnen en technologie aanwezig. Het leven is rekbaar geworden. Prof. dr. Jan Bakker, hoofd Intensive Care van het Erasmus Medisch Centrum: "Je bent wel degelijk aan het oplappen. Maar het is geen doekje voor het bloeden. Je moet een redelijke kans hebben om te overleven, en daarom kom je hier, om te overleven."Intensivisten worstelen met de morele grenzen van hun werk en raken meer en meer verzeild in medisch-ethische conflicten. Ze kunnen en willen niet doen wat de familie van de patint van hen vraagt. Want het leven is niet afdwingbaar en doorbehandelen kan inhumaan zijn. "Men denkt dat we iedereen beter kunnen maken. We moeten iedereen beter maken. En dat is niet altijd zo. En daarom zeg ik ook altijd: Van het leven ga je dood", aldus dr. Willy Thijsse. Dr. Christine Groeninx van Zoelen: "We kunnen heel lang het leven rekken. Maar we kunnen uiteindelijk natuurlijk de dood niet tegenhouden. Zo almachtig en goed zijn we ook weer Niet. Iedereen gaat dood."Het komt geregeld voor dat het beter is om een behandeling te beindigen, ook al kan de patint met apparatuur nog maanden doorleven. "Waar je erg voor moet oppassen, is dat je de familie gaat faciliteren in het niet willen laten overlijden van hun familielid, wat natuurlijk heel voorstelbaar is. Dat je daardoor de patint aan het mishandelen bent", aldus prof. dr. Jan Bakker.En hoe gaan de intensivisten om met de keiharde realiteit van het behandelen van doodzieke patinten? Dr. Willy Thijsse: "Je bent iemand kwijt geraakt. En bij de ene patint raakt het je meer dan bij de ander. De ene familie vind je leuker dan de ander. Dus bij de ene patint raakt het je meer. En ik sta soms ook te huilen bij een patint, als ik die abstineer." Dr. Christine Groeninx van Zoelen: "Je hebt zoveel mensen dood zien gaan. En zoveel moeilijke omstandigheden. Je leert het van je af te zetten. En je houdt je meer bezig met de mensen die levend zijn. En degene die overleden is, is Overleden."


Object
Mijn kindje wou gewoon sterven.
Year: 2006

Loading...
Export citation

Choose an application

Bookmark

Abstract

"Mijn baby was al gestopt met ademen in mijn armen, ze bewoog niet, dronk niet, had een blauw-paarse kleur. Na drie dagen wist ik dat er iets fout zat, en heb ik tegen de dokters gezegd, laat ze sterven." Inge Verhelst vertelt over haar dochtertje, dat met onherstelbare hersenletsels ter wereld kwam en het vooruitzicht had te leven als een plant. Vorige week schreef ze een lezersbrief aan de krant De Standaard en Het Nieuwsblad, een storm van reacties barstte los. Hoe ver mag de medische wetenschap gaan om een leven te redden? En moeten ouders het laatste woord hebben?"Er zijn mensen die mij een egoïst vinden, niet waardig om mama te zijn," vertelt Inge, als ze kijkt naar de reacties op het internetforum. "Maar uit een enquête van de krant blijkt dat 87 procent me toch gelijk geeft." Inge is vooral woedend, op de dokters die niet luisterden naar wat zij en haar man Hans wilden. " Kinderen die geboren worden met zoveel problemen in hun hersenen, dan moet je toch eens nadenken, hoe gaat dat leven van die mens eruit zien? Het verontrustende is dat onze dochter niet de enige is."Drie jaar geleden kwam Britt ter wereld, na 27 weken zwangerschap. Eén uur en drie kwartier hebben de dokters moeten 'werken' aan Britt voor ze begon te ademen. "Wij hebben heel duidelijk na een uur gezegd, voor ons hoeft dit niet," vertelt Peter Vermeulen. "Voor ons was het een miskraam, als na zes maanden een kind plots op de wereld komt, en het wil niet vanzelf starten, gaan wij ervan uit dat de natuur het niet gewild heeft. Maar de dokter heeft ons gemeld, dat we niet te kiezen hadden.""Wat ons heel hoog zit," zegt Peter, "is dat twee maanden later de dokter ons bij hem riep, en zei, er is toch zwaar hersenletsel, je mag nu beslissen om haar te laten sterven. Na twee maanden, als een mens eigenlijk niet meer terug kan of terug wil. Toen hadden we plots wel beslissingsrecht." Volgens neonatoloog Dominiek Lecoutere komt het niet vaak voor dat dokters in conflict komen met de ouders. "Uit


Object
Slotakkoord : sterven in Nederland
Year: 2007

Loading...
Export citation

Choose an application

Bookmark

Abstract

Ongeveer de helft van de mensen die in Nederland overlijden, sterft na een medisch besluit. Nergens ter wereld zijn de dilemma's rond de dood zo openlijk bespreekbaar als in Nederland. Maar dit maakt de vragen niet minder beladen. Deze documentaire volgt de onderhandelingen tussen de arts, familie en patint in verpleeghuis Tabitha in Amsterdam. Tabitha is een huis voor mensen met Alzheimer, Korsakov en andere vormen van dementie. In totaal wonen er 240 psychogeriatrische patinten in de leeftijd van dertig tot honderd jaar. Geen enkele patint is nog in staat de regie in eigen hand te nemen. Dat heeft gevolgen voor het leven van alledag, maar ook voor het levenseinde. De beslissing over leven of dood ligt hier in handen van anderen. Een centrale rol is daarbij weggelegd voor de verpleeghuisarts. Deze moet de (ooit geuite) wens van de patint en diens familie beoordelen, de kans op genezing inschatten en het contact met de verpleging houden over de toestand van de patint. Patinten zoals Bram De Gooijer (73). Ruim twintig jaar geleden heeft deze voormalige directeur van een basisschool samen met zijn vrouw een euthanasieverklaring opgesteld. "Als ik in een geestelijke toestand kom waarin er voor mij geen herstel tot een redelijke levensstaat is te verwachten ... dan verlang ik dat euthanasie op mij wordt toegepast", schreef hij in 1985, bij zijn volle verstand. De behandelende arts moest hem wel om bevestiging vragen, maar "wanneer ik daartoe niet in staat ben, dan verwacht ik dat deze verklaring als mijn uitdrukkelijke wil wordt opgevat." Inmiddels is Bram de Gooijer een schim van zichzelf en de eerste gesprekken over euthanasie zijn in gang gezet. Dan krijgt hij plotseling een gevaarlijke ontsteking en geeft hij aan toch graag behandeld te willen worden. Zijn vrouw houdt echter vol dat hij niet meer weet wat hij zegt en dat er een einde aan zijn lijden moet komen, dat hij niets meer heeft om voor te leven. De arts valt terug op zijn beroepscode: in geval van twijfel, kiezen Voor de patint. Maar voor welke patint, die van toen of die van nu? We volgen de verpleeghuisartsen Ineke Hoekstra, Oscar Nijst en Ton Deden in hun dagelijkse afwegingen en keuzes. De documentaire registreert de dilemma's rondom het overlijden van hun patinten. De familie heeft haar visie; de patint heeft ooit iets opgeschreven en kan soms nog aangeven wat hij wil. Maar het is de dokter die adviseert en handelt ... of dat handelen juist nalaat. En soms, uiteindelijk, besluit een leven passief of actief te beindigen.


Object
Jehovah of een operatie?
Year: 2006

Loading...
Export citation

Choose an application

Bookmark

Abstract

De 15-jarige Krystie leidt aan ataxie van Friedreich, een genetische aandoening die haar hele zenuwsysteem aantast. Ze zit in een rolstoel, spreekt moeilijk en heeft last van haar hart. Haar ruggengraat begint scheef te groeien en een operatie dringt zich op. Het is een zware ingreep die haar zelfs zou kunnen verlammen. En er is nóg een complicatie. Krystie en haar moeder Molvia zijn getuigen van Jehovah. Hun geloof staat geen bloedtransfusies toe. Het kan echter dat Krystie tijdens de operatie een bloedtransfusie moet krijgen. Wat denkt Krystie hierover en hoe staat de rest van de familie hier tegenover? Gaat de operatie door? Hoe moet een dokter reageren en wat zijn zijn plichten? In het verleden zijn er al verschillende rechtszaken aangespannen tegen dokters die tegen de wil van de patiënt toch bloed hebben toegediend. In Krysties geval kunnen er op voorhand afspraken gemaakt worden met de dokter, maar door wie worden die bepaald? Zowel de dokters als de getuigen van Jehova willen hun verplichtingen nakomen. Deze documentaire volgt Krystie, die op jonge leeftijd met deze dilemma's geconfronteerd wordt.


Object
Borsten voor je verjaardag.
Year: 2007

Loading...
Export citation

Choose an application

Bookmark

Abstract

Twee maanden geleden overleed Marion, een 21-jarig meisje, kort na een liposuctie-operatie in een Utrechtse kliniek waar ze op dezelfde dag ook een borstoperatie zou ondergaan. Marion vond dat haar lichaam nóg perfecter moest zijn dan het al was. Haar moeder en haar vriend waren het er niet mee eens dat ze zich liet opereren: 'Niets kon haar van gedachten doen veranderen, zelfs de huisarts kon haar niet tegenhouden,' vertellen zij in deze documentaire, 'Borsten voor je verjaardag'. Marion was een mooi en slank meisje. 'Toch was ze er van overtuigd dat ze blijer zou worden na de operatie,' zegt haar moeder.Elke dag melden zich tientallen meisjes bij de plastisch chirurg. Ze komen voor een borstvergroting, een schaamlipcorrectie of voor het wegzuigen van vet (liposuctie). Het zijn vaak mooie meisjes die nog mooier willen worden. De leeftijd van de meisjes die werden gevolgd varieert van 18 tot 21 jaar en net als de plastisch chirurgen denken ze dat ze gelukkiger van de ingreep zullen worden. 'Met dit soort operaties verbeteren wij de kwaliteit van het leven,' zegt een plastisch chirurg. De jonge meisjes weigeren of naar een psycholoog sturen vindt hij onzin: 'Dan neem ik de patiënt niet serieus.'De moeders van de meisjes denken ook dat hun dochters er gelukkiger van worden en betalen vaak de operatie. 'We hebben haar geld gegeven voor haar verjaardag,' zegt een moeder. Gemiddeld kost een borstvergroting 4.200,- euro. Maar ook de schaamlipcorrecties zijn populair. 'Iedere dag komen er meisjes die iets aan hun schaamlippen willen laten doen,' vertelt Diana. Ze heeft een bemiddelingspraktijk en geeft meisjes advies over cosmetische chirurgie. In de uitzending vertelt een meisje dat ze op haar 18de haar schaamlippen liet corrigeren: 'Nu vind ik ze mooi, het is nu zoals het hoort.'

Listing 1 - 7 of 7
Sort by